Fahreddin Paşa'ya ait olduğu söylenen dörtlük üzerine

Bu dörtlük Medine’yi savunan şanlı askerlerden Mülâzım-ı Evvel İdris Sabih Bey’in şehri terketmeden veya terkederken yazdığı bir şiirden alınma. İki buçuk yıla yakın bir süre şehri çetelere ve yağmacılara karşı savunan Fahreddin Paşa ve askerlerinin şehri hangi duygular içinde savundukları ve ayrılırken neler hissettiklerini göstermesi bakımından oldukça önemli bulduğumu da belirteyim.

Efendimize

Bir ulü’l-emr idin emrine girdik
Ezelden bey‘atli hakanımızsın
Az idik sâyende murâda erdik
Dünya ve ahiret sultânımızsın

Unuttuk İlhan’ı Kara Oğuz’u
İşledik seni gözbebeğimize
Bağışla ey şefî‘ kusurumuzu
Bin küsur senelik emeğimize

Suçumuz çoksa da sun‘umuz yoktur
Şımardık müjde-i sehâbetinle
Gönlümüz ganîdir, gözümüz toktur
Doyarız bir lokma şefâatinle

Nedense kimseler dinlemez eyvâh!
O kadar saf olan dileğimizi
Bir ümmî isen de ya rasûlallah
Ancak sen okursun yüreğimizi

Suları tükendi gülâbdânların
Dinmedi gözümüz yaşı merhamet
Külleri soğudu buhurdanların
Aşkınla bağrını yakmada millet

Gelmemiş Türkçede Lebîd, Hassan’ın
Yok bizde ne Bürde ne Muallaka
Yolunda baş veren âl-i Osmân’ın
Lâl ile yazdığı tarihten başka

Ne kanlar akıttık hep senin için
O ulu Kitâb’ın hakkı için azîz
Gücümüz erişsin ve erişmesin
Uğrunda her zaman dövüşeceğiz

Yapamaz Ertuğrul evlâdı sensiz
Cân verir cânânı veremez Türkler
Ebedî hâdimü’l-harameyniniz
Ölsek de Ravza’nı rûhumuz bekler

Bu şiir Fahreddin Paşa ve askerlerinin sadece bir şehri savunmadıklarını, çok daha fazla bir şey için çarpıştıklarını çok açık bir şekilde gösteren güzel bir belgedir. Mehmetçik adının ordumuza neden verildiğini de çok güzel açıklıyor.

Ne mutlu ölsek de ruhumuz ravzanı bekler diyebilen askerlerimize...