Bir ömürlük misafir

Her yolculuk gibi bu yolculukta da iyi bir arkadaşla birlikte olunursa, hayat-ı mecâzî olan bu âlemimiz güzel olur ve hayat-ı hakîkî olan ebedî hayatımızın güzelliğini de garanti eder. Mecâz ise hakîkate giden bir köprüdür. Bu dünya hayatı ahret hayatımızın bir yansımasıdır ve adeta ayna tutar.

İnsan, bu yolculuğunu bilerek yaparsa mesele yoktur, ama bilmeden yol almaya kalkarsa her an şüphe, endişe, korku içinde kalır. Çünkü, ayağını bastığı yerin sağlam mı, çukur mu, batak mı olduğunu bilemez. Hele bir de karanlıktaysa...

Bu durumda olanlar için de kolay bir yol vardır. O da iz sürmektir. İnsan, önünde yolu bilen biri olursa, onu takip eder ve onun bastığı yerlere basıp, izini izlemek suretiyle tehlikesiz bir yolculuk yapabilir. Çünkü, önderi olan Hz. Peygamber’in varisi insân-ı kâmil olan mürşit, tehlikeli yere basmayacaktır. Zamanla yolu iyice öğrenirse, bu kez onun talebeleri de, aynı yöntemle onu izlemeye başlarlar.

Bu seferi Lütfi Filiz’in şu şiiri çok güzel bir şekilde özetlemektedir.

Yalnız gidenin hâli harap, ömrü hederdir
Yol göstereni olmayanın zevki kederdir

Doğru bilici öncü gerek yolcuya, zirâ
Çıkmaz yola sapmış olanın derdi beterdir

Bir mürşid-i kâmil ara, boş geçmesin ömrün
Şeksiz yolu aydınlatan ol şems-i zaferdir

Tut dâmenini aşk ile sen ol ulu zâtın
Zan zulmetin yok eden ol nûr-ı seherdir

Her âşığa yokluk gerekir almak için yol
Benlik bırakır yolda seni, terki hünerdir

Her zahmeti rahmet bilir Hak yolcusu elbet
Her cevr ü cefâ; aynı safâ, dürr ü güherdir

Bel bağladığın aşk ipini dosttan ayırma
Yol ehline teslim olunan sır bu kemerdir

Hak gezdirir her bir durağı zevk ile seyret
Tâ gayesi Hak’tan sana bir lütf-i eserdir

Aşk kervanının başbuğuna bağlı bu FÂNÎ
Hep mahmil-i aşkında kalır, gör ne seferdir.

Seferini hayırla tamamlayan yolcular arasına katılma niyazıyla, bu dünyadaki seferlerin gerçek seferde olduğumuzu unutturmaması duasıyla, seferiniz kutlu, azığınız bereketli, akıbetiniz hayırlı olsun.