Sezai Karakoç'un Anneler ve Çocuklar Şiiri
Geçen hafta Anneler Günü idi. Bu vesile ile Sezai Karakoç’un Anneler ve Çocuklar isimli şiirini bir kez daha okudum. Samimi, yalın ve derinlikli bu şiiri okuyunca üstada hayranlığım bir kat daha arttı.
Anne ve çocuk arasındaki ilişki ve sevgi dünyanın en kuvvetli bağı. Karşılıksız sevginin timsali olan bu bağı anlatan yüzlerce şiir arasından Sezai Karakoç’un bu müstesna şiirini sizinle paylaşmak istedim.
Anne öldü mü çocuk
Bahçenin en yalnız köşesinde
Elinde siyah bir çubuk
Ağzında bir küçük leke
Kifâyetli Muhteris
Bu köşenin devamlı okurları yıllar önce “Kifâyetsiz Muhteris” başlıklı bir yazı yazdığımı hatırlayacaklardır. Ehibba vü yârândan biri “Bu muhterislerin kifâyetlisi olmaz mı?” diye sorunca “Olmaz olur mu?” dedim ve “Hatta daha da şedid ve şerîr olurlar” diye ilave edince “Allah şerlerinden muhafaza buyursun” diye dua etti.
Kifâyetli muhterise geçmeden önce kifâyet ve muhterisin sözlük anlamlarını hatırlayalım:
Kifâyet: Yeter miktarda olma, yetişme, elverme, kâfi olma ve bir işi yapma husûsunda başkasına ihtiyaç göstermeyecek güçte olma, yeterlik, iktidar.
Muhteris: Çok istekli, çok arzulu, coşkulu, ateşli kimse ve doymak bilmeyen, kanâat etmeyen, hırslı (kimse), haris.
